Iedereen kent Lucille Werner als presentatrice van het tv-spelletje Lingo. Iedereen weet ook dat ze een handicap heeft, als gevolg van zuurstofgebrek bij haar geboorte. Daardoor heeft ze, zoals ze dat zelf noemt, een ander looppatroon.

Hoe ga je zelf om met je beperking?

“Ik realiseer me dat er voor mij allerlei drempels zijn. Trapjes, opstapjes, geen leuningen, of de leuning aan de verkeerde kant. Maar mijn handicap hoort bij me, het past bij mij. Het staat bij mij niet op de voorgrond. Ik besef wel dat ik altijd weer creatief moet zijn in het bedenken van oplossingen in bepaalde situaties.

Bijvoorbeeld als er ergens geen lift is en ik een trap op moet zonder leuning, maar ik heb nooit gebaald van mijn handicap. Zo zit ik niet in elkaar. Ik zie elke belemmering als een uitdaging. Ben ook de schaamte voorbij. Als ik een arm nodig heb, dan vraag ik er om. Je voelt je dan even opgelaten, maar je moet toch die trap op of af.”

Waarom ben je de Lucille Werner Foundation gestart?

“Om de beeldvorming rond mensen met een beperking ten positieve te veranderen. Want er is vooral een attitudeprobleem: mensen met een beperking, welke dan ook, doen nog steeds niet volwaardig mee in de samenleving. Wij maken programma’s die een groot publiek bereiken en die daar zien dat er een enorme power zit bij mensen met een beperking. De Mis(s)verkiezingen trokken veel aandacht, binnenkort komen we weer met iets groots. Ik kan er nog niks over zeggen, maar het zal enorme impact hebben.” 

Wie hebben steun gevonden bij de foundation?

“Eigenlijk alle kandidaten in onze programma’s, zoals Chris Vos. Door mee te doen aan een van onze programma’s heeft hij een flinke boost gekregen en nu is hij paralympiër snowboarden. En zo hebben eigenlijk alle kandidaten wel iets moois voor zichzelf opgebouwd. Maar we werken ook aan een belangrijk thema: mensen met een beperking duurzaam aan het werk zien te krijgen.

Wij zorgen niet voor banen, maar hebben wel een groot netwerk van mensen en organisaties die dat wel kunnen. Het gaat erom dat men gaat zien dat mensen met een beperking net zo krachtig en goed in hun vak zijn als andere mensen. Geweldig om te zien hoe dankbaar mensen zijn als ze een vaste baan hebben ‘gekregen’.”

Hoe zorg jij dat mensen zich niet laten beperken in hun dromen?

“De basis ligt bij jezelf. Je mag balen en verdriet hebben omdat je een beperking hebt, maar zorg dat je het tussen de oren zo klein mogelijk maakt. Voel je een volwaardig mens, want dat zijn we allemaal. En door positief in het leven te staan en creatief oplossingen te bedenken, dwing je respect af en inspireer je anderen. Pak jezelf aan, dat maakt je krachtig. Blijf het leven voelen en inademen. We hebben allemaal, ook zij die ogenschijnlijk niets mankeren, wel onze onzekerheden. Lach naar jezelf als je in de spiegel kijkt. En mijn motto: lach naar een ander en je krijgt een lach terug.”

Heb jij zelf je droom kunnen verwezenlijken?

“Ik ben ooit achter de schermen bij de televisie begonnen, maar had de ambitie om voor de schermen terecht te komen. Tv-producent Joop van den Ende gaf me die kans. Ik ben dankbaar voor het leven dat ik leid en heb honderd procent het gevoel dat ik met mijn handicap kan doen wat ik wil.”

Hoe gaat het met de integratie van mensen met een beperking in Nederland?

“Ik denk dat het beter gaat. Maar het lastige is: dé gehandicapte bestaat niet, je kunt het niet specificeren en er dan beleid op maken. We moeten meer maatwerk toepassen: zet de mens voorop. Ik pleit ook voor vrijheid van onhandigheid. Het gaat er niet om hoe we het noemen, een beperking, een handicap, het gaat erom dat de intentie goed is. Laten we dus alsjeblieft ontspannen omgaan met de benoeming en meer werken aan oplossingen om mensen meer mee te laten doen.”