We hebben het dan over leefdomeinen zoals wonen, onderwijs, vervoer, werk, zorg en vrije tijd. Illya Soffer, directeur Ieder(in), vertelt: ‘Het VN-verdrag inzake de rechten van mensen met een handicap stelt onomwonden: meedoen en zelfbeschikking zijn mensenrechten! De kansen voor mensen met een beperking of chronische ziekte zijn echter niet gelijk aan die van mensen zonder beperking. De inkomenspositie is lager en de kansen op werk en goed onderwijs zijn slechter. Nog steeds bereiken ons de verhalen van kinderen die op grond van hun medische indicatie worden geweigerd op scholen.

Randvoorwaarde

Passende zorg is de randvoorwaarde om mee te kunnen doen aan de samenleving. Door het bieden van zorg op maat kunnen mensen bijvoorbeeld blijven werken ondanks hun chronische aandoening. Dat betekent dat er soms een ruimte gecreëerd moet worden om insuline te spuiten. Of het vraagt om een aangepast werkrooster of om specifieke banen die passen bij de inzetbaarheid van iemand. Met name werkgevers zouden hier meer aandacht voor moeten hebben. We moeten allemaal langer doorwerken, ouderdom komt bovendien met gebreken. Steeds meer mensen met een beperking zullen dus deel uitmaken van de arbeidspopulatie.

In ieders belang

Passende zorg die leidt tot deelname aan de samenleving, is niet alleen in het belang van de medewerker met een chronische ziekte, maar ook in het belang van het bedrijf en de samenleving als geheel. Het welzijn van mensen met een beperking neemt toe. De afhankelijkheid van uitkeringen neemt af. En onze  schoollokalen, collegezalen en werkvloeren  worden  een echte afspiegeling van de samenleving. Mensen met een chronische ziekte of een handicap horen er heel vanzelfsprekend bij. Daar moeten we naar toe!

Onbereikbare zorg

Om mee te kunnen doen, moet de zorg  betaalbaar blijven. Dit is wel een punt van aandacht. Want eigen bijdragen voor voorzieningen nemen nog steeds toe. En ook de aanvullende pakketten van de zorgverzekeringen -  heel belangrijk voor chronisch zieken - worden steeds duurder . Als mensen willen overstappen, is het niet altijd zeker of zij nog een vergelijkbare aanvullende verzekering kunnen krijgen. 

Andere rol

Een andere belangrijke ontwikkeling is  dat gemeenten  -  via de Wmo,  Jeugdwet en  Participatiewet - vanaf  januari bijna de gehele ondersteuning van mensen met een beperking gaan verzorgen. Dat de ondersteuning  dichter bij burgers wordt georganiseerd, biedt volop kansen. Het kan leiden tot betere samenwerking tussen hulpverleners. Want ook de wijkverpleegkundige komt terug en de huisarts en apotheker krijgen een andere rol. Maar dit alles lukt alleen als gemeenten de cliënt echt voorop stellen en niet het realiseren van bezuinigingen. Alleen dan leidt deze ontwikkeling tot meer regie, keuzevrijheid en sturingsmogelijkheden voor de betrokken mensen.

Inclusieve samenleving

Maar het gaat niet alleen om betaalbare en passende ondersteuning en zorg. De samenleving moet echt inclusief worden. ‘Designed for all’  zoals onze toegankelijkheidsspecialisten dat noemen. Dus ook ons openbaar vervoer, openbare ruimte en gebouwen moeten  voor iedereen toegankelijk zijn. Er moeten voldoende geschikte woningen zijn en goede combinaties van zorg en wonen beschikbaar. In 2015 gaat er heel veel veranderen in de zorg en ondersteuning van mensen met een beperking. Alleen als alle betrokkenen daarbij goed voor ogen houden dat deze veranderingen moeten bijdragen aan een inclusieve samenleving, waarin iedereen naar vermogen kan meedoen, zetten we echt stappen vooruit.’