Zelfs je directe omgeving, je familie, je kennissen en goede vrienden begrijpen het vaak niet eens. Veel mensen hebben je zelfs nooit zonder pijn gekend.  Ga dán maar eens vertellen wat je vroeger allemaal wél kon en nu -  door je pijn -  niet méér.                                                              

Waarschijnlijk zullen ze het niet geloven. Als je pijn een beetje dragelijk is, ga je nog wel eens de deur uit, je lacht nog wel eens,  en soms ga je zelfs nog wel eens een paar dagen weg. Bovendien ben je er na al die jaren nog steeds niet aan dood gegaan dus het zal nog wel meevallen met die pijn van jou. Dat oordeel is snel geveld.

Alle dagen pijn hebben is niet gemakkelijk uit te leggen. Het is ongeveer hetzelfde als aan iemand die blind geboren is, uitleggen wat rood is. Eigenlijk heb je al heel lang méér dan genoeg van al dat uitleggen. Je zou wel eens iemand willen ontmoeten die de tijd wil nemen om naar je te luisteren en wil  begrijpen wat die pijn allemaal met jou doet. Iemand aan wie je niet hoeft uit te leggen wat je voelt en die écht wil weten wat het voor je betekent om bijna alle leuke dingen die je vroeger deed te moeten opgeven.                                       

Je hebt dus niet alleen met pijn te maken, maar ook met onbegrip en vaak is dat onbegrip nog erger dan de pijn zélf. Je durft eigenlijk in het openbaar niet meer te lachen, want lachen terwijl je zegt dat je pijn hebt … dat kan niet! Dan wil je zeker aandacht hebben of interessant zijn. Dus zit je pijn tussen je oren en van je behandelend arts ‘moet je er maar mee leren leven’ (jazeker, dat gebeurt in 2018 nog steeds!). Die arts geeft je er alleen géén recept bij , want dat bestaat daar niet voor.  

Eén op de vijf mensen in Nederland hebben dagelijks pijn. Gelukkig maar dat je die niet allemaal tegelijk kunt horen kreunen. Anderzijds zou dat wel eens goed zijn, want het hebben van chronische pijn is nog steeds een ernstig onderschat probleem.  Een probleem dat je als mens met pijn niet alléén kunt oplossen.

Ook chronische pijn is een probleem waar we ‘als maatschappij’ met elkaar een oplossing voor moeten vinden. Zo zouden bijvoorbeeld artsen meer tijd moeten kunnen besteden aan het luisteren naar hun patiënten. Dan zouden ze kunnen wijzen op een van de vele trainingen of cursussen die er tegenwoordig gegeven worden om beter met pijn te leren omgaan. Ook het adres geven van een patiëntenorganisatie die zich met pijn bezighouden zou nuttig kunnen zijn. Daar werken mensen die de problemen uit eigen ervaring kennen en daar vaak al oplossingen voor hebben gevonden. Praten met lotgenoten helpt.                                 

Ook bij opleidingen zou wat meer tijd gemaakt moeten worden voor het onderwerp pijn en TV- programma’s zouden wel eens wat meer aandacht kunnen geven aan de gevolgen die het voor iemand heeft die dagelijks pijn heeft. Dit in plaats van nieuwe ‘kunstjes’ van artsen te laten zien die pijn kunnen verbeteren maar die niet door verzekeraars vergoed worden of nieuwe medicijnen die pas over 5 jaar of langer op de Nederlandse markt gebracht kunnen worden.

Er is de laatste jaren al veel veranderd, maar er is nog veel te  verbeteren vóór chronische pijn gezien wordt als een op zichzelf staande aandoening. Het serieus nemen van een pijnklacht is een eerste begin van pijnbehandeling. Niemand kiest ervoor om dagelijks pijn te hebben, maar je kunt wél kiezen hoe je ermee wilt omgaan.

Kom meer te weten over de stichting Pijn Hoop op: https://www.pijn-hoop.nl/