"Van die 1,2 miljoen zijn 200.000 ouderen extreem eenzaam. Dat wil zeggen dat ze eens per vier weken een sociaal contact hebben, of nog minder." Eenzaamheid komt het meest voor bij zelfstandig wonende mannen zonder partner. Het probleem wordt niet procentueel groter, maar neemt wel toe vanwege de vergrijzing. Vrouwen krijgen op latere leeftijd kinderen, waardoor er in verhouding weinig tijd is voor ouders en grootouders. Armoede en ouderdomsklachten als slechthorendheid en slecht ter been zijn kunnen de vereenzaming versterken. Andersom kan eenzaamheid leiden tot gezondheidsklachten, zoals hoge bloeddruk, stress en een hoger risico op depressie.

“Een oplossing voor dit probleem is niet makkelijk te vinden”, schetst Romme. “Sociale eenzaamheid kunnen we tegengaan door sociale contacten te vergroten, iets waar ons fonds en andere instanties zich voor inzetten. Maar emotionele eenzaamheid, bijvoorbeeld na het overlijden van de partner, is veel hardnekkiger.”

Romme sluit af met twee sprankeltjes hoop. “Onderzoek heeft aangetoond dat als je vrijwilligerswerk doet, bijvoorbeeld voor andere eenzame ouderen, je je minder eenzaam voelt, ook bij emotionele eenzaamheid. Een tweede hoopgevende ontwikkeling is de populariteit van tablets bij ouderen. Ze slaan de computer over en hebben via de tablet makkelijker contact met de maatschappij, bijvoorbeeld door te skypen met kleinkinderen in het buitenland.”