Yvette van der Ent

Yvette van der Ent, Donor & patiënt

"Ik heb met eigen ogen gezien hoe levensreddend donorbloed is"

Je denkt gewoon op de brommer naar huis te gaan, of je bent alleen maar in het ziekenhuis voor een onschuldige controle, maar even later lig je aan het infuus. Yvette ondervond totaal onverwachts aan den lijve hoe levensreddend bloed kan zijn. Dat bloed komt dus van de helden, de donors. Wat is hún motivatie eigenlijk? Dat vroegen we aan onze trouwe donors Paul en Lisette.

"Donors hebben Sam's leven gered"

Toen Yvette haar kindje nauwelijks meer voelde bewegen in haar buik, ging ze voor de zekerheid ‘even’ naar de verloskundige. Voordat ze het wist, lag ze in de ambulance. Haar baby had een extreem laag ijzergehalte, dus er moest snel gehandeld worden. Hoewel Yvette pas 31 weken zwanger was, besloten de artsen het kindje met spoed te halen. 

Bij zijn geboorte zag Sam zo wit als een doek. De hoeveelheid bloedplaatjes in zijn bloed was veel te laag, dus hij kreeg gelijk een bloedtransfusie. In vier weken tijd volgden er uiteindelijk nog veertien. Langzaam zag Yvette haar zoontje opknappen.

Na een ziekenhuisopname van acht weken mocht Sam een paar dagen voor de uitgerekende datum mee naar huis. Afgelopen april vierde hij daar zijn eerste verjaardag. Sam heeft gehoorproblemen, maar is verder helemaal gezond.

Onlangs ging Yvette, zelf donor, voor het eerst weer naar de bloedbank. “Dat was heel erg emotioneel. Ik heb met eigen ogen gezien hoe levensreddend donorbloed is. Hier doe ik het voor! Ik ga levens redden van kindjes als Sam.”

Paul Uijttenboogaart, Donor in Apeldoorn

"Omdat het er moet zijn"

Wat beweegt je om te geven?

“Collega’s van het werk hadden een motortocht georganiseerd. Ik raakte op de dijk tussen Deventer en Zwolle wat achterop, zag een bocht over het hoofd, rolde van de helling af en kwam onderaan de dijk in een weiland tot stilstand. Het was puur mazzel dat ik geen boom of lantaarnpaal tegenkwam. Ik kwam bij mijn positieven toen er een ambulancebroeder boven mijn hoofd hing. In het ziekenhuis stond alles klaar voor het geval ik interne bloedingen had.

Ik had twee engeltjes op mijn schouders; meer dan een geschaafde knie, stijve spieren en een gekrenkt ego hield ik er niet aan over. Maar als ik bloed nodig had gehad, was het er gewoon geweest. Dat bewustzijn was voor mij de trigger om donor te worden, alweer zeventien jaar geleden inmiddels.”

Lisette de Wagt

Lisette de Wagt, donor in Hardenberg

"Die ver-van-mijn-bedshow kwam heel dichtbij"

Waarom geef je?

“We woonden net een jaar samen toen mijn vriend in oktober 2014 ziek werd. Bij de diagnose acute leukemie in een vergevorderd stadium, zakte de grond onder onze voeten vandaan. Kanker was altijd een ver-van-mijn-bed-show en dan stap je opeens in die rollercoaster. Mijn vriend onderging vier chemokuren, een zogenoemde chemobom daarbovenop en volledige lichaamsbestraling. Het is echt kantje boord geweest.

Dankzij meerdere bloedtransfusies doorstond hij de behandeling en kon hij in februari een stamceltransplantatie ondergaan. Zeven maanden zweefden we tussen hoop en wanhoop. Gelukkig sloeg de transplantatie aan. Nu gaat het heel goed met hem. Onze dankbaarheid naar al die donors is moeilijk in woorden uit te drukken. Nu ik zelf heb meegemaakt hoe belangrijk het is, ben ik zelf donor geworden: bloed-, stamcel- en orgaandonor. Zonder donors had mijn vriend het niet gered, dat staat als een paal boven water."