“Vijftien jaar geleden kreeg ik, tijdens mijn tweede zwangerschap, heel veel last van buikkrampen en misselijkheid”, vertelt Diane. “Die klachten waren zo ernstig dat ik met spoed werd opgenomen in het ziekenhuis. Omdat medicatie onvoldoende werkte, hebben de artsen na anderhalve maand besloten om mijn dochtertje na 33 weken zwangerschap te halen met een keizersnede. Aansluitend controleerden zij mijn dikke darm. Die bleek zo ernstig ontstoken te zijn door Colitis Ulcerosa dat hij direct moest worden verwijderd. Toen ik wakker werd, had ik enorm veel pijn en een stoma en lag mijn dochter op de neonatale afdeling om aan te sterken. Dat was op z’n zachtst gezegd behoorlijk confronterend.”

Pouch

“Anderhalf jaar later kreeg ik de kans om een pouch te laten maken. En hoewel je op zich natuurlijk heel goed kunt leven met een stoma, was dat toch een enorme verbetering. Ik kan weer alles eten en drinken en alles doen wat ik voordat Colitis de kop op stak ook kon. Wel heb ik tegenwoordig een radar voor toiletten. Met een pouch heb je immers dunnere ontlasting en moet je vaker naar de wc dan wanneer je geen kunstmatig reservoir hebt voor je ontlasting. Dus zie ik een toilet, dan ga ik ook gelijk. Dan kan ik er weer even tegenaan.”

Gezondheid kinderen

“Na mijn tweede kindje heb ik nog twee kinderen gekregen. En allebei die kindjes ontwikkelden zich aanvankelijk goed. Maar de jongste, Enea, kreeg toen hij vier was gezondheidsklachten. Hij had veel bloed in zijn ontlasting. Onze huisarts stuurde ons door naar het Sofia Kinderziekenhuis. Daar zei de internist ‘kom over 8 weken maar terug’. Maar toen hij al vrij snel daarna wel twintig keer per dag op het toilet zat, steeds meer bloed in zijn ontlasting had en steeds zieker werd, besloot ik niet zo lang te wachten en nam ik hem mee naar de Eerste Hulp afdeling van het Sofia. Daar besloten de artsen hem direct op te nemen.”

Hij kreeg een stoma en gelukkig uiteindelijk ook een pouch waardoor na een tijdje de stoma weer kon worden verwijderd

“Ook Enea bleek Colitis te hebben. Hij kreeg een stoma en gelukkig uiteindelijk ook een pouch waardoor na een tijdje de stoma weer kon worden verwijderd. Al een dag na de aansluiting van de pouch op de anus was hij zo opgeknapt dat hij wilde spelen. Dat was echt ongelooflijk. Voor mij was het herstel van de operatie heel zwaar en pijnlijk. En bij hem was het echt peanuts. Vanaf het moment dat hij zijn pouch had, ging het heel snel steeds beter met hem. Hij zit nu, vier jaar later, op Krav Maga, speelt met zijn vriendjes, gaat naar school en kan alles eten wat hij wil. En gelukkig wil hij ook steeds meer eten. Want net als andere jongetjes van 8 jaar heeft hij natuurlijk wel zo zijn voorkeuren.”

“Voor Enea is de pouch gewoon een onderdeel van zijn lijf. Zijn ontlasting komt op de juiste wijze naar buiten, net als bij andere kinderen. Hij voelt zich dan ook niet anders dan zijn vriendjes. En hij voelt zich, dankzij zijn pouch, ook niet meer anders.” “Ik ben ook niet anders”, stelt Enea. “Ik was ziek en nu ben ik weer beter.”

PHNL/IMM/1018/001