Gonneke

PDS patiënt

Gonneke (34) heeft net als meer dan 10% van de bevolking Prikkelbare Darm Syndroom (PDS). “Ik heb eigenlijk mijn hele leven al moeilijke darmen. Ik werd veel gepest op de basisschool, toen had ik vaker last van buikpijn en verstopping. Op de middelbare school werd ik niet meer gepest en ging het beter met mijn buik.

Diagnose

Toen ik echter na mijn studie een stressvolle baan als docent kreeg, werden de buikklachten weer erger. Na een bloedtest en ontlastingstest stelde mijn huisarts de diagnose Prikkelbare Darm Syndroom. “Leer er maar mee leven,” zei ze. “En neem deze brochure van de PDS Belangenvereniging (PDSB) maar mee.”

Thuis ging ik op zoek naar informatie op de site van de PDSB. Ik ontdekte dat PDS een chronische ziekte is. De huisarts wist niet goed wat ze moest doen. Elke PDS-patiënt is anders, er is niet één medicijn of behandeling die voor iedereen werkt.

Ondertussen werden mijn buikpijn en verstoppingen steeds erger. Ik merkte dat mijn klachten vooral erg waren als ik vroeg moest opstaan. Ik werd ook steeds angstiger dat ik buikpijn zou krijgen als ik de deur uitging. Ik ervaarde veel onbegrip: mijn werkgever had ook wel eens buikpijn. Daar ben ik nog steeds boos over. Iemand met PDS heeft niet ‘wel eens buikpijn’, het is veel erger dan dat.

Behandelingen

Langzaam leerde ik te luisteren naar mijn lichaam. Ik deed hypnotherapie, een behandeling die bij veel PDS-patiënten werkt. Vroeg opstaan is nog steeds niet mogelijk, dan krijg ik last van mijn buik. Nu werk ik ’s morgens vanuit huis (ik heb een vertaalbureau) en ‘s middags in de huiswerkbegeleiding.

Dit is voor mij veel beter. Natuurlijk heb ik nog wel eens buikpijn. Vooral als ik stressvolle situaties meemaak of iets gegeten heb waar ik niet tegen kan. Inmiddels weet ik dat dit erbij hoort en dat de buikpijn snel voorbij gaat als ik rustig blijf.

Ik werk nu ook als vrijwilliger voor de PDSB, de patiëntenorganisatie waar ik zoveel informatie van heb gekregen. Het belangrijkste wat ik in de afgelopen tien jaar heb geleerd, is dat PDS een echte ziekte is, met beperkingen. Wees dus lief voor je lichaam en geest en doe wat je kunt.”


Anieke

PDS-patiënt

Ook Anieke (30) heeft PDS. “Als ik terugkijk, dan zijn mijn klachten begonnen op mijn vierde, nadat ik bedorven melk had gedronken. Toen is door onze huisarts PDS vastgesteld.

In de jaren daarna waren mijn klachten wisselend. Tijdens mijn zwangerschap heb ik enkel de eerste vijftien weken veel last gehad. Na de zwangerschap werden de klachten erger. Ik durfde niets meer te eten omdat ik bang was diarree of buikpijn te krijgen, had nauwelijks energie en zat heel slecht in mijn vel. Toen ben ik het FODMAP-dieet gaan volgen. Daardoor weet ik nu met welke voedingsmiddelen ik moet oppassen. Ook slik ik amitriptyline. Dit is een middel dat de prikkels tussen buik en hersenen kan verminderen.

Ik ben de laatste jaren vrienden kwijtgeraakt, omdat ze niet begrepen dat ik vaak buikpijn had. Mijn werk heeft eronder geleden omdat ik me ziekmeldde en ik deed weinig leuke dingen. Ik durfde niet ver van huis omdat ik bang was dat ik naar de wc moest of dat ik te moe was.

Hulp

Op een gegeven moment ging de knop om; ik wilde mijn leven terug! Ik wil leuke dingen doen met mijn zoontje en gewoon kunnen werken! Daarbij kreeg ik hulp. Er werd mij verteld dat ik, doordat ik zo bang was om last te krijgen, bij alles na ging denken en daardoor juist last kreeg van mijn buik. Dit heeft mij erg geholpen. Ik kan nu weer sporten, leuke dingen doen met mijn gezin en erg genieten op mijn werk. Ga zelf actief met je problemen aan de slag. Wachten tot de hulp vanzelf komt, werkt niet.”