“Darmkanker is een afschuwelijke sluipmoordenaar. Marjon heeft totdat het te laat was, nooit pijn gehad. Toen ze eenmaal klachten kreeg, verwees onze huisarts haar door naar het ziekenhuis voor onderzoek. De uitslag kregen wij korte tijd later van de behandelend arts in datzelfde ziekenhuis.

Hij zei, vrij bot, dat er een tumor was geconstateerd en dat Marjon zou moeten worden geopereerd maar dat er eigenlijk niets meer aan te doen was. ‘We zien wel hoe lang het duurt’, was de mededeling. De tumor was namelijk al uitgezaaid. Terwijl hij dat tegen ons zei, hoorden wij hoe in de kamer ernaast iemand vertelde over zijn klachten. Het was een heel onwerkelijke situatie.”

Advies arts

“Totaal van de kaart en murw geslagen kwamen wij thuis. Die eerste periode weet je werkelijk niet wat te doen. Wij volgden aanvankelijk de adviezen van die arts op. Tot een van onze vrienden zei ‘Jullie zijn helemaal gek. Waarom ga je niet naar een andere dokter. Jullie hebben de aller-, aller-, allerbeste dokter nodig, een echte specialist op dit vakgebied.’ Die vriend had natuurlijk gelijk.

Wij volgden aanvankelijk de adviezen van die arts op..

De volgende ochtend zijn wij naar de huisarts gegaan en korte tijd later zaten wij in het Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis (AVL). Natuurlijk waren dat geen wonderdokters die Marjon konden genezen. Maar zij hebben ons wel met alle aandacht, vakmanschap, kennis, liefdevolle zorg en volharding bijgestaan in haar strijd. Het is enorm belangrijk dat je dokter net zo hard voor je leven wilt vechten als jijzelf.”

Onderzoek

“De dokter in het AVL heeft Marjon heel grondig onderzocht en aangegeven wat de mogelijkheden waren op korte en langere termijn. Wat hangt je boven het hoofd. Wij kunnen dit voor je betekenen. Maar wat wil jij. Wat je ook beslist, wij gaan je zo goed mogelijk helpen en wij zullen het je zo comfortabel mogelijk maken. Tegelijkertijd was er ook aandacht voor mij, voor de kinderen en voor familie en vrienden.

Wij hadden echt het gevoel dat alle dokters en verpleegkundigen hun uiterste best deden voor ons en dat zij snapten wat wij doormaakten. Het was echt liefdevolle warme verpleging en verzorging. Als je in zo’n situatie zit, heb je er behoefte aan om te worden gezien en gehoord. Marjons lichaam was stuk. Ze had pijn. Alles om je heen dondert in elkaar. Dan wil je mensen om je heen die er iets van snappen. Gelukkig waren die mensen er ook.”

Levenslust

“Marjon wilde heel graag leven en was bereid daar heel ver voor te gaan. De artsen die Marjon hebben behandeld hebben dat erkend en gerespecteerd. Zij hebben al het mogelijke gedaan. Maar toen Marjon nog verder wilde gaan, gaven zij ook aan dat dat in hun ogen niet verantwoord was. Omdat er zo’n vertrouwensband was ontstaan, kon Marjon dat ook accepteren.

Het is enorm belangrijk dat je dokter net zo hard voor je leven wilt vechten als jijzelf.
 

Een paar dagen later is zij thuis overleden. Haar internist vertelde me later dat hij tijdens ons eerste gesprek dacht dat Marjon nog maximaal 1,5 jaar te leven had. Dankzij haar waanzinnige vechtlust, en dankzij de artsen die met haar meestreden voor zover dat mogelijk en verantwoord was, hebben wij uiteindelijk nog 2,5 jaar samen kunnen zijn.”

“Sinds het overlijden van Marjon leef ik voor twee. Ik heb geen tijd meer voor en geen zin meer in flauwekul. Ik wil alleen nog dingen doen die ik echt belangrijk vind. En ik wil alleen nog bij mensen zijn waar ik echt om geef. Het leven is te kostbaar om ook maar een seconde te verspillen.”