Karel begon met softdrugs op zijn veertiende. “Ik was als kind erg onzeker en durfde nooit voor mezelf op te komen. Dat viel allemaal van me af toen ik mijn eerste joint rookte. Dus dat vond ik geweldig. Later ging ik er ook bij drinken en ik vond het wel spannend allemaal. Maar het werd steeds meer. Elke dag begon ik met een blow. Dat had ik nodig.”

Goed verbergen   

Het ging van kwaad tot erger, vertelt Karel. Op zijn zeventiende kwam hij op een feest in aanraking met harddrugs. “Ik ging altijd door en het moest altijd net iets meer en gekker. Dat deed ik eerst altijd met vrienden, maar zij stopten op een gegeven moment. Ik bleef alleen achter en eindigde in m’n eentje thuis achter de gordijnen met drank en cocaïne.”

Karel woonde nog thuis maar kon zijn verslaving goed verbergen voor zijn ouders. Om aan geld te komen ging hij stelen. “Altijd dacht ik: ik kan er wel mee wegkomen. Je moet je omgeving laten geloven dat het goed met je gaat dus ga je dingen verzinnen om de schijn op te houden. Ik werd heel goed in acteren en leefde in een web van leugens.

Natuurlijk zag ik wel dat het niet goed ging. Ik had nog werk maar ook daar ging het steeds slechter. Ik heb honderden keren tegen mezelf gezegd: ik stop ermee. Maar het verlangen naar drugs was groter. Zonder drank en drugs kwamen al mijn problemen weer naar boven en het enige medicijn daartegen was om weer te gebruiken.”

Ervaringsdeskundigen

Na een behandeling in een kliniek lukte het Karel om zeven maanden niets te gebruiken. Maar toen hij toch weer een joint rookte, zat hij daarna al snel weer in zijn oude patroon. Karel zag geen uitweg meer en hij deed uiteindelijk een poging tot zelfmoord. Daardoor belandde hij op de Spoedeisende Hulp van een ziekenhuis.

“Daar kreeg ik van een arts het advies om naar een speciale kliniek te gaan. Ik had er weinig vertrouwen in omdat ik al van alles had geprobeerd. Maar ik ben toch gegaan. Het bleek dat daar allemaal ex-verslaafden werkten, dus ervaringsdeskundigen. Zij konden een oplossing bieden omdat zij hetzelfde hadden meegemaakt als ik. Dat was precies wat ik nodig had. Zij staken hun hand uit en ik kon die pakken.”

De ontmoeting met een lotgenoot betekende voor Karel een keerpunt in zijn leven. “Ik zat tegenover een man die net zo’n verhaal had als ik maar hij zat daar met een glimlach op zijn gezicht. Toen realiseerde ik me: ik ben niet alleen, en je kúnt er mee stoppen. Verslaving is een dodelijke ziekte, en het belangrijkste om daarvan te genezen is de wil om te stoppen. De kliniek en ook de zelfhulpgroep Cocaine Anonymous hebben me daarbij geholpen.”

Positief

Karel kan weer positief naar het leven kijken. “Het gaat hartstikke goed met me. Ik heb goed contact met mijn dochter, ik bezoek nog zelfhulpgroepen en ik begeleid nu zelf ook mensen die verslaafd zijn. Ik werk hard aan mezelf en ik heb mijn verleden mogen opruimen.

Ik realiseer me wel dat ik mijn verslavingsziekte mijn hele leven zal houden. Maar als je de ziekte goed onderhoudt, kun je er gelukkig oud mee worden. Ik kan de rest van mijn leven niet drinken, en dat weet ik. En ik heb besloten om dat nooit meer uit te proberen.”

* Om redenen van privacy is de naam Karel gefingeerd.