Wat gebeurde er die dag in 2011?

“Ik hoorde Annemarie, die boven was, ineens schreeuwen. Later zei ze dat het voelde als een klap op haar hoofd. Toen ik eenmaal bij haar was, zag ik direct dat het ernstig was. Ik heb de ambulance gebeld. Die kwam heel snel en kort daarna arriveerden wij in het ziekenhuis.”

Was al snel bekend wat er aan de hand was?

“Dat het om een hersenbloeding ging, was vrij snel duidelijk. Toen ik hoorde wat de mogelijke gevolgen waren, werd ik heel stil. Gezondheid is dan ineens niet zo vanzelfsprekend.”

Werd ook verteld wat de prognose was?

“Om de halve dag kregen wij updates. Maar antwoord op de vraag ‘komt dit goed’, durfden de artsen nog niet te geven. Pas na een aantal dagen werd duidelijk dat wij enorm geluk hebben gehad. De hersenschade was beperkt, maar revalideren en herstellen zou wel een grote uitdaging worden.”

Op welke wijze zijn jullie die herstelfase ingegaan?

“Annemarie wilde liever naar huis dan naar een revalidatiecentrum. Op dat moment heb ik de hulp ingeroepen van medici en andere specialisten in mijn sportnetwerk.

Annemarie kreeg een eigen team, en een intensief revalidatietraject op maat, met dagelijkse evaluatie en uitbreiding waar mogelijk.”

Hoe verliep de revalidatie?

“Revalideren is topsport. Annemarie heeft ongelooflijk hard gestreden.

''Een revalidatietraject, dat speciaal voor jouw situatie is ontwikkeld, vergroot de kans op herstel''

Het was een enorme prestatie met dagelijkse uitdagingen en overwinningen. Ik ben heel trots op haar.

Dankzij de inzet van alle specialisten en vooral dankzij haar eigen inzet is Annemarie vrijwel volledig hersteld.”

Ervaart ze nog beperkingen als gevolg van de hersenbloeding?

“Ja. Annemarie is soms gevoelig voor prikkels zoals licht en geluid. Daarbij moet ze echt regelmatig rust nemen om niet te vermoeid te raken. De ene dag gaat het beter dan de andere. Het kost tijd om je bewust te worden van die kwetsbaarheid en de beperkingen te leren accepteren.”

Wat was de impact op jullie gezin?

“Die was enorm. Plotseling is alles anders. In het begin was de situatie heel onzeker. Daarna had Annemarie echt tijd nodig om zich te concentreren op haar herstel.

Ik ben toen met de kinderen naar Engeland gegaan, daar speelde ik destijds, om haar zoveel mogelijk rust en ruimte te geven. Dat was heel moeilijk maar het was, denken wij, de beste manier om er weer bovenop te komen.”

Kregen jullie veel hulp?

“De voortdurende steun van mijn netwerk, onze vrienden en onze familie was enorm belangrijk. Dan realiseer je je dat je bevoorrecht bent. Niet iedereen kan terugvallen op een team van medisch specialisten en niet iedereen heeft de beschikking tot zoveel faciliteiten.”

Is dat ook de reden dat jullie de Edwin van der Sar Foundation zijn gestart?

“Dat klopt. Wij willen mensen die ook in deze situatie terechtkomen hulp bieden. We hebben projecten op het gebied van revalidatie, participatie en preventie. 

Aangezien Annemarie zelf, ook na de zorgfase, zoveel baat had bij verdere revalidatie, wilden we dat traject ook graag mogelijk maken voor de rest van Nederland.

 Dat wil zeggen; toegang tot revalidatiemogelijkheden en deskundige begeleiding in een prikkelarme omgeving. Er zijn nu al zo’n 140 Edwin van der Sar Foundation- beweeglocaties door het hele land. Op onze site kun je zien waar je onder deskundige begeleiding kunt fitnessen, zwemmen of fietsen. 

Waar kunnen mensen terecht voor meer informatie?

“Op de website www.edwinvandersarfoundation.nl staan alle projecten en alle locaties vermeld.”