Waren er van tevoren signalen dat er iets mis was?

“Nee, totaal niet. Ik was gezond en altijd bezig. Naast mijn werk als acteur runde ik samen met mijn vrouw Nanna een theaterbedrijf.”

De eerste uren na een herseninfarct zijn cruciaal. Hoe verliepen die uren?

“Wij zaten samen in de auto en toen ging het ineens mis. Mijn vrouw sloeg direct alarm. Daardoor was ik al heel snel na het infarct in het ziekenhuis. Het heeft alleen wel ruim drie maanden geduurd voordat ik weer thuis was.

Na de eerste dagen in het ziekenhuis was wel duidelijk dat ik nog lang niet naar huis kon. Ik moest eerst naar een speciaal revalidatiecentrum.”

Was je klaar met revalideren toen je weer naar huis ging?

“Zeker niet. Nog bijna een jaar lang kreeg ik vier dagen per week therapie. Gelukkig kon ik ook een beroep doen op de Edwin van der Sar Foundation.

''iedere vooruitgang die je boekt tijdens je revalidatie is een overwinning''

Zij hebben mij ondersteuning en handvatten geboden bij het herstel. Zo kreeg ik bijvoorbeeld een aangepaste fiets in bruikleen zodat ik meer en vooral ook zelfstandig kon bewegen. Ook ben ik in die periode, en nu nog, zoveel mogelijk blijven paardrijden.

Paardrijden was altijd al mijn passie. Nu helpt het mij bij het herstel van mijn spieren, mijn evenwicht en het vinden van mijn balans.”

Bent je volledig hersteld?

“Nog niet. Op dit moment heb ik nog wel wat fysieke beperkingen en spraak- en geheugenproblemen.”

Hoe ga je daarmee om?

“Zeker omdat ik als acteur volledig vertrouwde op mijn spraak en geheugen vind ik dat heel moeilijk. Wat dat betreft is mijn revalidatie nog niet voltooid.”

Wat helpt bij het leren accepteren dat revalideren langer duurt dan je had verwacht?

“Dat is vooral de steun van mijn gezin, familie en vrienden. Ook de begeleiding van medisch specialisten en de adviezen van mensen die hetzelfde hebben meegemaakt. Zij zullen je twee dingen vertellen; je moet echt verder en je mag niet opgeven.”

Hoe pakken je gezin, familie en vrienden, nu het beter gaat, de draad weer op?

“De afgelopen periode was natuurlijk ook voor hen heel moeilijk. Ik ben plots het slachtoffer van hersenletsel. Zij zijn net zo plotseling ineens ‘mantelzorger’. Daar heeft niemand voor gekozen.

Maar je hebt geen keuze. Je moet dus heel veel begrip voor en geduld met elkaar hebben. Stapje voor stapje boek ik vooruitgang, word ik minder slachtoffer en zij minder mantelzorger.”

Je had geen arbeidsongeschiktheidsverzekering. Wat waren daarvan de consequenties?

“Ik raakte tegelijk met de controle over mijn lichaam en spraak ook mijn inkomen kwijt. En dat terwijl wij midden in de verbouwing van ons huis zaten en samen net een theatervoorstelling waren gestart.

''Je moet echt verder en je mag niet opgeven. En dankzij de steun van mijn gezin en familie lukt dat ook''

Mijn broer is een crowdfundactie gestart om ons huis zo aan te passen dat ik na het verblijf in het revalidatiecentrum thuis verder kon herstellen. Daarnaast hebben heel veel mensen aangegeven mij gedurende lange tijd financieel te willen ondersteunen zodat ik mij volledig kon concentreren op mijn revalidatie.”

Kun je inmiddels je werk als acteur weer oppakken?

“Dat is op dit moment nog niet mogelijk. Vandaar dat mijn vrouw en ik naar andere mogelijkheden zoeken. Zo werken wij aan en dromen wij van een eigen bed & breakfast. Ik ga in ieder geval niet bij de pakken neerzitten en doe wat ik kan.

Ik ben bijvoorbeeld ambassadeur geworden van de Edwin van der Sar Foundation. Ik vertel anderen over mijn angsten en twijfels en dat je ondanks al die angsten en twijfels toch door moet gaan.”