Mijn moeder, een stel goede vrienden en ik hebben talloze uren gespendeerd aan het lezen over kanker en aan het stellen van vragen. Dat is heel belangrijk. Je moet voor jezelf opkomen en zeker zijn dat je de behandeling krijgt die de beste is voor jou.

Ik zorgde voor een second opinion, wat nog wel eens lastig kan zijn. We zijn namelijk geneigd de doktoren blindelings te vertrouwen en hun advies niet in twijfel te trekken. De second opinion die ik kreeg was wel de juiste. Daarom moedig ik anderen aan er altijd om te vragen. En wellicht meerdere. Ik denk ook dat iemand met kanker steun moet zoeken bij vrienden en familie. Ik had een groep mensen om me heen die naar me luisterde, me aanmoedigde en die me eraan herinnerde dat ik niet alleen was.

Strijd

Tijdens mijn behandeling stelde mijn verpleegkundige me voor aan andere patiënten. Dat was erg goed. Het deed me toen pas de veelomvattendheid van kanker inzien. Op dat moment waren er namelijk acht miljoen mensen met kanker. Ik werd boos en raakte steeds meer geïnteresseerd in het overwinnen van de ziekte.

Niet alleen de mijne, maar ook de strijd tegen kanker in het algemeen. Ik wist dat ik deze ervaring moest gebruiken om anderen te helpen. En zo kwam ik op het idee voor mijn foundation, Livestrong. Tijdens de chemotherapie waren er wel dagen dat ik me voelde alsof ik niet uit bed kon komen. Maar ik wist dat elke dag dat ik niet zou opstaan een verloren dag zou zijn. Ik ben van nature een competitief persoon, dus wist ik dat ik diezelfde spirit moest gebruiken in mijn strijd tegen kanker. Ik kon de kanker niet laten winnen. Mijn wil om te leven was groter dan de ziekte.

Herinnering

“Hoewel de chemo ervoor zorgde dat ik me ziek en moe voelde, verloor ik dus niet de wil om te leven. Middenin de behandeling verliep mijn rijbewijs. Ik had ‘m kunnen verlengen op het moment dat ik me beter had gevoeld en mijn haar weer wat was aangegroeid. Maar ik besloot dat niet te doen. Ik stond voor de camera om een foto te laten maken.

Ik was kaal, had geen wimpers en wenkbrauwen en mijn huid had de kleur van de onderkant van een duif. Ik keek in de lens en lachte. Die foto wilde ik hebben om me er als ik beter was aan te herinneren hoe ziek ik was geweest. Je houding is alles. Omgaan met kanker is ontzettend moeilijk, maar je mag nooit de hoop verliezen. Omring jezelf met familie en vrienden, stel de moeilijke vragen, vraag om second opinions en hou de hoop levend.

Doel

De diagnose kanker verandert een persoon voor altijd. Ik ben bijna heel mijn leven een competitieve sporter geweest, maar kanker plaatst de pijn en het lijden van de professionele wielersport en de Tour de France wel in perspectief. Geen bergrit in de Tour is ermee te vergelijken. Mijn ziekte gaf me een doel en veel om voor te leven. Het leven dat ik nu leef dank ik ook aan kanker.

Ik waardeer mijn leven op een nieuwe en betere manier, omdat ik het geluk had de ziekte te overwinnen. Het stelt me in staat om iets terug te geven aan de mensen om me heen en zelfs aan de wereld, op een manier die ik zelf nooit had kunnen bedenken.