Je kwam erachter dat je een kind verwachtte, dat je een meisje kreeg. Of een zoon. Op de een of andere manier is die ter wereld gekomen, maandenlang stond je ’s nachts op. Hij rolde voor het eerst om, leerde lopen en praten. En na al die mijlpalen komt nu de grootste stap sinds de geboorte: je kind gaat naar school.

Een nieuwe wereld

Vanaf de vierde verjaardag (ongeveer) gaat er een nieuwe wereld open; niet alleen voor je kind maar ook voor jou. Je kunt eindelijk meepraten over de herkenbaarheid van De luizenmoeder, komt erachter wat een plasketting is, en de termen b/t/n/vso, arrangement, ib’er en continurooster hebben voor jou geen geheimen meer.

Vanaf het moment dat je de drempel overstapt bij de kleuterjuf (oké, er zijn ook meesters) ben je zelf ook weer even kind. Tenminste, als je het puntenslijpapparaat ziet staan en je je afvraagt wat er gebeurt als je daar je vinger in steekt – dan is het kind in jezelf nog niet helemaal uitgespeeld (en dat is een goed teken, vertel ik mezelf altijd).

Het basisschoolleven

Sofie van den Enk: ‘Eva Munnik en ik schreven eerder samen De melkfabriek, dat ging over waarom borstvoeding te gek is, maar ook waarom je je niet schuldig hoeft te voelen als het niet lukt. Die ongedwongen ‘handleiding’ met heel veel ervaringen van andere ouders en deskundigen die je
verder helpen op een niet pushy manier, die past bij het ouderschap van nu, heeft zijn weerklank gevonden.

En terwijl wij onze wegen als moeders vervolgden, diende dit vervolgthema zich heel natuurlijk aan: het basisschoolleven. De plek waar alle kinderen van groep 1 tot en met 8 zich ontplooien van amper zindelijke wezens tot (bijna-)pubers, gaat de komende jaren van je leven kleuren.

Natuurlijk wilde ik soepel mijn weg vinden in die biotoop van jongens, meiden, juffen, meesters, hulpouders, bevo-juffen, schooldirecteuren, ib’ers, Pieten (al dan niet met roetvegen) en conciërges, maar toen ik me erin bevond voelde het als een blinde kamikazegreep.

Speelafspraakje hosselen

Dus voor iedereen die ook niet weet waar hij heen moet, in welke bak het tienuurtje gaat, hoe je een speelafspraakje hosselt voor je kleuter en hoe lang je mag zwaaien voor het raam, dit is het boek dat je verder helpt!’

 


 

Jandino Asporaat (36)

‘De eerste keer dat mijn zoon naar school ging, maakte ik een drama van het afscheid. Mijn vrouw was allang het lokaal uit, maar ik bleef hangen. “Het komt goed Elijah, papa is bij je. Wees sterk!” herhaalde ik. Tot Elijah, die het in eerste instantie allemaal wel prima vond, door mijn ‘peptalk’ dacht: wacht eens even, wat is er dan aan de hand?  Toen ging hij snikken: “Niet weggaan papa.” Ik had hem gewoon aan het huilen gemaakt!


Prinses Laurentien (51)

  ‘Mijn jongste kind Leonore is met haar laatste jaar bezig, dus de basisschooltijd zit er voor mij bijna op. Het is  ontzettend snel gegaan maar ik heb er geen moeite mee dat er een einde aan deze fase komt. Het is wat het is. Ieder van onze drie kinderen is heel anders, ook in hoe ze op school reageerden. Onze oudste, Eloise, vond school meteen ontzettend leuk. Zo is zij: ze is heel open en vond het allemaal prima.

 


Ruud de Wild (48)

“Ik breng mijn kinderen vaak naar school en probeer ze soms ook op te halen. Mijn kinderen zijn creatief en dat kan gelukkig ook op hun school. Wat ik leuk vind is dat de kinderen werkjes en weektaken (het is een daltonschool) krijgen. Mijn achtjarige zoon werkt altijd keurig zijn taakjes af en is ruim voor de deadline klaar. Moet de weektaak op woensdag af?