“Ik wist heus wel wat het was om nodig naar de wc te moeten. Maar vorig jaar kwam de aandrang om te plassen ineens zo plotseling dat het me overviel. De heftigheid ook; ik moest met gekruiste benen zo snel mogelijk op zoek naar een wc. Het gebeurde ook steeds vaker dat ik nodig moest en dacht ‘Dit ga ik niet redden’. Omdat ik slechtziend ben en een geleidehond bij me heb, is zomaar een toilet induiken er ook niet overal bij. Af en toe had ik last van urineverlies en het kostte me steeds meer moeite om mijn plas op te houden. Het was echt knijpen”, vertelt Ans Ligtenberg-Vork.

“Ik dacht vaak: Dit ga ik niet redden”

Spanning

Ongewild urineverlies -en de kans daarop- gaan tussen je oren zitten, zegt ze. Nog voor elk bezoek buiten de deur had ze al in kaart gebracht waar zich de toiletten bevonden. De gedachte dat de nood wel eens hoog zou kunnen zijn zorgde op zichzelf al voor spanning. “Je gaat vooraf van alles bedenken en incontinentie ging steeds meer mijn leven beheersen. Zo dronk ik overdag ook maar minder in de hoop dat ik niet weer meteen hoefde te plassen. Dat was geen doen.”

Eerst probeerde Ligtenberg-Vork zelf het nodige en trachtte ze de spieren in haar bekkenbodem te trainen. Ook deed ze ontspanningsoefeningen tegen de stress die ze voelde. Dat hielp wel een beetje, maar de incontinentie ging niet weg. Het was haar fysiotherapeut die haar, toen ze over urineverlies spraken, aanraadde eens met een bekkenfysiotherapeut te praten.

Therapie

“Bernadette, toevallig een vroegere buurvrouw, onderzocht uitgebreid waar mijn incontinentie aan kon liggen. Zo kreeg ik de opdracht om tijdens een tweede consult met een volle blaas aan te komen en daar naar het toilet te gaan, zodat ze kon zien of het lukte om volledig ‘uit te plassen’. Daar lag het probleem niet. Wel werd duidelijk dat het toch in mijn bekken zit, en dat dit te maken heeft met dunner slijmvlies. Waarschijnlijk is dat een van de gevolgen van de overgang.”

Ze heeft te maken met zowel stress- als urge-incontinentie. Tijdens inwendige therapie worden er nu via elektroden schokjes gegeven aan de bekkenbodem; zo moet ze zich meer bewust worden van de spieren daar. “Op het moment dat ik word behandeld, krijg ik de opdracht om zelf juist wel of niet mee aan te spannen. Ik heb nu al het idee dat het resultaat heeft. Na een strandwandeling laatst besefte ik ineens dat ik nog helemaal niet hoefde te plassen. Het mooie is dat de angst om weer aandrang te voelen en urine te verliezen niet meer overheersen. Achteraf gezien had ik veel spanning. Nu voel ik me veel rustiger en dat is heel fijn.”

“De angst om weer aandrang te voelen en urine te verliezen overheersen niet meer”

Geen schaamte

Schaamde voelde ze geen moment, vervolgt Ligtenberg-Vork, daar is ze te open en nuchter voor. Maar het is wel jammer dat er zo’n taboe op incontinentie rust. “Niemand heeft het erover, ik denk omdat veel mensen dat niet durven. Wanneer je zelf het gesprek over urineverlies begint, hoor je echter wel vaak dat anderen er ook mee te maken hebben. Het duurde bij mij wel even voordat ik erachter kwam hoe je dit probleem kunt aanpakken.

Door het er meer over te hebben, komen mensen er hopelijk achter dat incontinentie soms relatief eenvoudig is te verhelpen. Sommigen weten misschien niet eens dat er überhaupt iets aan kan worden gedaan. Om je weer meer bewust te worden van de spieren in de bekkenbodem, kun je ze ook zo nu en dan aanspannen. Dat doe ik af en toe, staand. Ik ben vooral blij dat ik op tijd aan de bel heb getrokken.”

Voel de vrijheid: bestel nu jouw proefpakket

Ook op zoek naar hulp bij hoge nood? Dan is Voel de vrijheid van Tena misschien wel het juiste antwoord. Bestel nu je proefpakket.