Op m'n 45ste zat ik als intern begeleider in het basisonderwijs thuis met een 'burn-out'.

Ik kreeg het gewoon niet meer voor elkaar om de dingen te doen, die ik al 15 jaar met twee vingers in m'n neus deed. Daarbij voelde ik me verantwoordelijk voor alles wat er mis was in de organisatie. ’s Nachts schoot ik er wakker van en lag dan te malen.

Mijn directeur verwees me naar de bedrijfsarts en in zijn kantoortje stortte ik volledig in. Ik werd naar huis gestuurd met een ‘burn-out’ en kreeg hulp van een psycholoog. Zij vertelde me over 'de cirkel van invloed' en leerde me beter omgaan met mijn verantwoordelijkheidsgevoel. Ik moest relativeren. Tja, theoretisch wist ik het wel, maar emotioneel ...

Na een paar maanden ging ik op een andere school re-integreren in een team van intern begeleiders. Ik hield ik mijn hoofd maar net boven water en begreep nog steeds niet wat er met me aan de hand was. Ik voelde me dom en emotioneel was ik soms een ongeleid projectiel.

Ik had eerder bij de huisarts gevraagd of ik in de overgang zou kunnen zijn, maar hij vond me te jong en bloedonderzoek wees uit dat dat niet zo was. Uiteindelijk deed ik thuis een urinetest. En ja hoor, vol in de overgang.

Vijf jaar na mijn ‘burn-out’ vond ik een overgangsconsulente die een uur met me sprak en me begreep. Op haar advies probeerde ik hormoontherapie en binnen twee weken was ik mezelf weer. Wat een verademing!

Toen het helder was waardoor mijn klachten werden veroorzaakt, vond ik mijn rust terug en ben ik weer voor de klas gaan staan. Natuurlijk ben ik nog wel eens onredelijk uit mijn slof geschoten, maar dan bood ik mijn excuses aan. Die hormonen heb ik maar een paar maanden gebruikt.

Ik heb mijn bestuur een mail gestuurd met mijn verhaal en heb ze gevraagd alert te zijn. Er werken heel veel vrouwen in het onderwijs van mijn leeftijd. Ik zou zo graag deze vrouwen in het onderwijs, die rond de veertig zijn willen waarschuwen voor de eerste signalen van de overgang. Dat gebeurt nog veel te weinig.