In maart 2013 kwam ik voor het eerst met mijn klachten bij de huisarts. Ik was toen 47. Ik voelde me op een dag vreemd, onrustig en angstig zonder reden. Ik sliep ’s nachts heel slecht en werd soms drijfnat van het zweet wakker. De huisarts gaf me Temazepam om beter te slapen en ik moest een week later terugkomen. Maar het ging alleen maar slechter. Hij dacht aan een depressie. Mijn wereld stortte in. Ik vroeg of het de overgang kon zijn. Die kon wel meespelen, dacht hij. Verder maakte hij er geen woorden aan vuil.

Ik had een eigen adviespraktijk als jurist, maar ik moest stoppen met werken. Ik kwam bij de GGZ terecht. Af en toe ging het even beter met mij, maar nooit langer dan een of anderhalve week.

Ik sprak een overgangsconsulente en zij verwees me naar een gynaecologenpraktijk. In eerste instantie had ik een mannelijke gynaecoloog. Hij vroeg of ik opvliegers had. Ik zei dat ik het niet wist. Ik had paniekaanvallen, was dat hetzelfde? Hij wist het niet. “Slik de pil maar een paar maanden door”, was het advies. Het hielp geen fluit.

Later kwam ik weer in deze praktijk. Dit keer kwam ik terecht bij een vrouwelijke gynaecoloog: Dorenda van Dijken (OLVG West en bestuurder Dutch Menopause Society). Ik deed mijn verhaal. Alle klachten die ik had, ook de geestelijke, kwamen door de overgang, zei ze. Ik kon haar wel zoenen. Ik was niet gek. Opgelucht en met een recept voor hormoonsuppletie stond ik weer buiten.

De hormoonsuppletie deed mij goed. Ik knapte op, maar het bleef zwaar. Inmiddels ben ik aan het staartje van de overgang gekomen en heb ik mijn leven terug. De overgang was voor mij een periode die mijn leven op zijn kop heeft gezet en die mijn leven ook danig heeft veranderd. Gelukkig kan ik mijn werk weer met plezier doen.

Omdat ik iets wilde doen met mijn ervaringen ben ik samen met een vriendin een besloten Facebookgroep gestart: Overgangs- en Menopauzeplein. Daarnaast heb ik een website gemaakt met informatie: overgangsenmenopauzeplein.nl. De Facebookgroep heeft nu 2900 leden. Hier vinden vrouwen steun, herkenning, kunnen ze hun emoties kwijt.