Anouk Westerink (19) zag de laatste tien jaar verschillende ziekenhuizen van binnen. Lange tijd was niet duidelijk waar haar klachten, zoals pijn aan haar benen, vandaan kwamen. Het begon allemaal op haar zevende na een val van een ezel. Een van haar voeten klapte dubbel, waarna het dier er op ging staan.

“Ik bleef jaren last houden van die voet, zelfs nadat er zeven jaar later een botje uit was verwijderd. De pijn verspreidde zich naar mijn benen en later ook naar mijn nek en rug. Niemand wist wat er precies aan de hand was. De ene arts zei dat het misschien om groeipijn ging, een andere dacht dat het tussen de oren zat.”

De diagnose

De diagnose komt uiteindelijk van een reumatoloog naar wie Anouk is doorverwezen, nu een jaar geleden. Reuma dus. Een verdrietig moment. Al weet ze op dat moment eindelijk wel wat er aan de hand is. “Mijn jeugd met pijn kreeg nu een naam. In de jaren daarvoor zagen mensen me soms als een aansteller.

Ze begrepen er niks van dat ik de ene dag met krukken liep, terwijl er de dag ervoor nog niets aan de hand leek. Maar dat is reuma dus. Nu kan ik beter uitleggen dat het een ziekte is en dat het erbij hoort dat je op de ene dag meer kunt dan op de andere.”

Anouk met ezel

De impact

Dat het ook de reuma is die haar af en toe terugfluit valt niet altijd mee. Anouk is juist iemand die gewend is altijd door te gaan. “Vooruit plannen blijft lastig. Als iemand me vraagt om volgende week te shoppen weet ik nog niet hoe ik me dan voel.

Doordat mijn klachten vorig jaar verergerden heb ik ook mijn studie ‘Helpende Zorg en Welzijn’ moeten stilleggen. Hele dagen naar school gaan lukte gewoon niet door de pijn en de vermoeidheid.”

Blijven genieten

Dit betekent gelukkig niet dat Anouk niet van het leven geniet. Ze is dol op shoppen, uitgaan en pakt met veel plezier een terrasje met vriendinnen. Ook gaat ze graag naar haar oppaskinderen. “Meestal slaap ik voor die tijd. Als ik op zaterdagavond uitga, weet ik dat ik voor zondag niks kan plannen.

Dan ben ik moe en moet mijn lichaam herstellen. Ik moet goed nadenken over wat ik wel en niet doe. Over een paar weken ga ik aan het werk als receptioniste op een camping, een gave baan. Het is super fijn dat ik met de mensen daar eerst kan kijken wat ik aankan. Ze hebben veel begrip.”

Anouk uitkijkend over weiland

Een soepeler lichaam

Voor die tijd moet de 19-jarige nog naar het revalidatiecentrum. Enkele dagdelen per week sport ze daar om haar lichaam soepel te houden en krijgt ze begeleiding van een team psychologen. “Ze leren me hoe ik verder kan leven met reuma.

Het mooie is dat ik steeds beter leer hoe ik mijn energie zo goed mogelijk kan verdelen en hoe ik sterker in mijn schoenen kom te staan. Ik vind het soms moeilijk om nee te zeggen, ik wil graag altijd alles doen terwijl dat niet kan. In de toekomst verwacht ik beter grenzen te kunnen stellen.”

Tips voor anderen

Anouk heeft ook tips voor anderen. “Het is heel belangrijk dat je, zeker als je in je jeugd klachten hebt, goed luistert naar je lichaam en aan de bel trekt als er iets niet klopt. Wat voor mij hielp; realiseren dat er leven na de diagnose is.

Hiermee bedoel ik dat je juist leuke dingen blijft doen  en niet in het negatieve moet blijven hangen. Het is verder onwijs belangrijk om te praten over je ziekte, dat doe ik ook. Met dingen opkroppen schiet je niks op.”