Bo Fauzia Nannekhan

Patiënt Artritis Psoratica

Het begon 16 jaar geleden met pijn in haar knie, die steeds erger werd. Bij een controle bij haar dermatoloog vertelde ze over haar kniepijn. “Die liet het verder onderzoeken. Het bleek dat ik artritis psoriatica had.

Ik kreeg meteen medicatie, maar ben daar na drie jaar mee gestopt vanwege bijwerkingen. Toen had ik al na drie weken opnieuw last van mijn gewrichten. Ik had ontstoken knieën, tenen en handen. Toen realiseerde ik me dat ik niet zonder medicatie kan.”

Minder weerstand

Vanaf die tijd injecteert Bo zichzelf met een ander medicijn. Dat helpt, maar geeft eveneens bijwerkingen. “Ik ben vaak moe en heb minder weerstand. Ik ben vatbaarder voor griep of verkoudheid. Bovendien heb ik last van droge ogen. Ik moet vaak mijn ogen druppelen en ’s avonds zalven. En de ziekte geeft meer risico op hart- en vaatziekten.”

Ook heeft ze nog pijn aan haar gewrichten. Die voelt ze erger als het koud en vochtig is. “Ik heb dan pijntjes in mijn vingers, mijn polsen, mijn tenen… Daar is mee te leven, maar ik kijk wel weer erg uit naar de lente. Als de temperatuur wat hoger is, heb ik minder last.”

Bij Bo is de ziekte vroeg ontdekt. Daardoor zijn haar gewrichten nog niet beschadigd. Maar dat heeft ook een andere kant: “De artritis psoriatica is niet zichtbaar voor anderen. Als ik bijvoorbeeld in de bus sta en ik ben moe, staat niemand voor me op. Begrijpelijk natuurlijk, want niemand ziet mijn moeheid. Ik ben lid van de patiëntenvereniging voor mensen met reuma, en deze verhalen hoor ik ook van andere patiënten.”

Goed plannen

De ziekte is vrijwel elke dag van invloed op het dagelijkse leven van Bo. De dingen die ze doet, moet ze goed plannen omdat ze minder energie heeft. “Als ik bijvoorbeeld een avondje uit wil, dan plan ik de rest van de dag niets anders. Ik probeer wel te sporten, maar doe dat alleen als het echt kan. Al mijn afspraken maak ik onder voorbehoud. Ik moet per dag nagaan of ik voldoende energie heb.”

Soms heb ik een paar goede dagen en ben ik de ziekte zelfs even vergeten.

Ondanks alles is Bo vrolijk en staat ze positief in het leven. Ze heeft het gevoel dat haar ziekte stabiel is. “Soms heb ik een paar goede dagen en ben ik de ziekte zelfs even vergeten. Maar dan doe ik soms te veel en komt de terugslag. Dan baal ik wel.

Maar dan denk ik: er zijn veel ergere ziekten. Ik wil mezelf blijven uitdagen om actief te blijven. Zo heb ik vorig jaar de Nijmeegse 4-daagse gelopen. Ook dit jaar ga ik een poging wagen. Geloof in jezelf. En maak er het beste van.”